سراب

سالهاست که همه به دنبال سرابيم.  سرابی که بی آنکه بدانيم، ما را، همچون گذشتگان، به سوی خود می خواند.  و اين سراب چيست؟  زندانی برای کالبدمان، زندانی برای ذهنمان.  زندانی با ميله های طلايی.  زندانی که زندانبانش کسی نيست جز خودمان.

سالهاست که تقويت حصارهای دورمان را هدف زندگی تلقّی می کنيم، همانند گذشتگان، و هر آن کس که ذرّه ای در آنها نفوذ کند را تازيانه می زنيم.

سالهاست که با حوصله، تمام لحظه هايی که بر ما می گذرند را بی هيچ بخششی، در دادگاهی که قاضی، دادستان، هيأت منصفه، وکيل مدافع، و متّهم آن خودمان هستيم، به جرم آن که به ميل ما نگذشته اند، به اعدام محکوم می کنيم، و با دست خود حکم را اجرا می کنيم.

سالهاست که از خود بيگانه ايم.  با خود غريبه ايم.  هر روز به خيال خود به دنبال خوشبختی هستيم، ولی خوشبختی را نمی توانيم تعريف کنيم.  روزها را به اميد رسيدن شب می گذرانيم، و شبها با اضطراب، انتظار رسيدن سحر را می کشيم.

سالهاست که از دلتنگی پاييز گله می کنيم.  در دلمان اميد بهار را زنده نگه داشته ايم، ولی خودِ بهار را از ياد برده ايم.  ديگر در دلمان جويباری جاری نيست.  ديگر در دلمان پرنده ای آواز نمی خواند.  ديگر دلمان لطافت شبنم را از ياد برده است.

سالهاست که نفس در سينه حبس کرده ايم.  ديگر از فريادهای دلمان جز نجوايی باقی نمانده.  هر روز به قکر ديروز و فرداييم، و امروزمان را از ياد برده ايم.  ديگر به صدای تيک تاکِ ساعت خو گرفته ايم.

سالهاست که از نور می هراسيم.  خورشيد را نمی فهميم، و اسير جادوی ماهيم.  عينک دودی به چشم می زنيم تا خود نيز خود را نشناسيم.  سعی در روشن کردن شبها داريم، و در روز به تاريکی پناه می بريم.

سالهاست که چشممان را بر واضحترين حقيقت، بر زندگی، بسته ايم و دل به اميدهای واهی زادۀ تخيّل بسته ايم.  تولّد خود را فراموش کرده ايم و چشم به راه تولّد دوباره ايم.

سالهاست که به دنبال زيبايی هستيم، ولی بی رحميش را از ياد برده ايم.  جز آنچه وجود ندارد چيزی نمی بينيم.  منتظر رسيدن پايان، بر لب ساحل دريای زندگی لميده ايم و می پاييم که ذرّه ای خيس نگرديم.

سالهاست که دلهايمان را از ترس فساد منجمد کرده ايم و بر زخمهايمان از ترس فساد نمک می پاشيم.  ديگر رقص را از ياد برده ايم و آن را محکوم می کنيم.  جز در سوگواری بر مرگ ستاره، ديگر نمی خنديم.  ديگر نقابمان را جزء جدانشدنی صورتمان می پنداريم.

سالهاست که ديگر آدمها را نمی فهميم.  آنها را فقط به اسم و کُد و شماره می شناسيم.  ديگر در هنگام صحبت با کسی، به چشمانش نمی نگريم، زيرا از آنها می هراسيم.

سالهاست که تفکّر را مايۀ فرسايش ذهن می دانيم و عشق را مايۀ سختی قلب می خوانيم.  حقيقت زندگی را ميان چرخدنده های تمدّن محاسبه شده مان اسير کرده ايم و عصارۀ حاصل از له شدنش را به نام فرهنگ به خورد خود می دهيم.

سالهاست که از گذر سالها بی خبريم.  هنوز هم به آنچه موجب تيرگی روزگارمان است، کورکورانه باور داريم، ولی هنوز ذرّه ای به خود باور نداريم.  مشغول به فريب خوديم، و حاصل اين فريب را تجربه نام نهاده و آن را به سان امانتی مقدّس به دست نسل بعد می سپاريم.


من ديگر از اين سالها و از اين سرابها خسته ام.  شب و روز به دنبال راه فراری می گردم ولی انگار زمانه هم به من پوزخند می زند.  چه می دانم؟  شايد آن راه فراری که در ذهن دارم خود سرابی بيش نباشد!